“En hebben de kids gisteren ook Paaseieren gezocht?” vraagt mijn stiefmoeder hoopvol terwijl ze mijn zoon (2) en dochter (1) aankijkt. Ze is het type dat het voor elkaar krijgt om altijd alles in de puntjes te regelen en verzorgen. Het huis op orde, een mooi aangeklede paastafel, een overdreven groot assortiment aan zelfgemaakte hapjes, altijd netjes aangekleed en opgemaakt en (als klap op de vuurpijl) enorm attent. Het idee dat ik misschien géén paaseieren heb verstopt komt niet eens in haar op. Ik kijk mijn zoontje aan – alsof hij mij elk moment kan gaan verraden – en praat eroverheen.

Je raadt het misschien al, maar ik had geen eieren verstopt. Nul. Gewoon niet aan gedacht. Met de vanzelfsprekendheid waarmee ze het vroeg merkte ik dat me het gevoel bekroop dat ik het niet goed genoeg gedaan had. Welke moeder verstopt nou geen paaseieren voor haar kinderen?! Nou ik dus. En weet je wat, ✨boeien✨

Ik denk namelijk niet dat mijn zoontje er een trauma aan over heeft gehouden. Hij is namelijk net 2 en geeft alleen om zijn ‘tractor’ en ‘bal’. Mijn dochter is net 1 en heeft dan ook überhaupt amper het besef dat ze leeft. Daarnaast hoef ik me niet te meten aan iemand die slechts één kind heeft, maar twee dagen werkte toen haar dochter opgroeide en veel dingen doet puur omdat ze het belangrijk vindt wat anderen van haar vinden. Dan zorg je natuurlijk dat je paaseieren hebt verstopt.

Mijn situatie is toch echt iets anders. Ik heb twee kinderen (schelen 14 maanden) run een bedrijf en heb me nog nooit druk gemaakt over wat anderen van mij vinden. Mom guilt ken ik dan ook (bijna) niet. Dat duurt altijd maar een fractie van een seconde. Ik weet namelijk dat ik goed ben voor mijn kinderen en ken ze als geen ander. Ze eten namelijk veel liever eieren dan dat ze ze zoeken. 🙃